Ιστορία
ΤΑ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΑ ΚΤΙΡΙΑ ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΝΤΕΑΟΥΒΙΛ

Τα Manoirs des Portes de Deauville, το πρώην Manoir de Prétot, αποτελούν ένα όμορφο παράδειγμα της νορμανδικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Βρίσκεται στο Canapville, στο Calvados, και αυτό το συγκρότημα του 16ου και 17ου αιώνα έχει διανύσει τις εποχές, σημαδεμένο από την ιστορία του και τις διάφορες χρήσεις του με την πάροδο του χρόνου.

Το κτίριο διαθέτει επίσης έναν τριγωνικό πυργίσκο, με πολεμίστρες στο ισόγειο και κάγκελα στα πίσω παράθυρα, στοιχεία που μαρτυρούν τα μέτρα προστασίας που λαμβάνονταν σε περιόδους συγκρούσεων.

Όπως συμβαίνει συχνά στα αρχοντικά της περιοχής Augerons, η κύρια πρόσοψη είναι προσανατολισμένη προς τα ανατολικά. Αρχικά, δύο δίδυμες πόρτες έδιναν πρόσβαση στην έπαυλη· σήμερα έχει απομείνει μόνο μία, η οποία ανοίγει σε έναν αξιοθαύμαστο προθάλαμο, στρωμένο με λαξευμένο μαύρο πυρόλιθο. Προστατευμένο για μεγάλο χρονικό διάστημα κάτω από ένα στρώμα από σανό και άχυρο, αυτό το δάπεδο έχει διατηρήσει την εξαιρετική του ποιότητα.

Η σκάλα, που είχε εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό, είχε χάσει τα σκαλοπάτια της, ενώ είχαν απομείνει μόνο οι αντεπιφάνειες. Τα κάγκελα της κουπαστής, από την άλλη πλευρά, παρέμειναν άθικτα και δεν τροποποιήθηκαν κατά την ανακαίνιση του κτιρίου.

Ο Πιερ Κορνέιγ διαμένει τακτικά στο Manoir de Prétot τον 17ο αιώνα, ιδίως μεταξύ του 1638 και του 1668. Εκεί συναντά την αδελφή του Μαρί, η οποία είχε παντρευτεί τον Γκιγιόμ Μπαλάν το 1634, και επισκέπτεται το Canapville με αφορμή οικογενειακές εκδηλώσεις, αλλά και για επαγγελματικούς λόγους.

Τα ημερολόγια του Κορνέιγ επιτρέπουν, μεταξύ άλλων, να προσδιοριστεί μια διαμονή την άνοιξη του 1638, και στη συνέχεια μια άλλη τον Μάιο του 1639, μετά το θάνατο του πατέρα του. Μια αναμνηστική πλάκα υπενθυμίζει σήμερα αυτή την ιστορική παρουσία.

Η Μαρί Κορνέιγ έζησε πολλά χρόνια στο αρχοντικό, όπου γεννήθηκαν οι τρεις κόρες της. Αρκετά μέλη των οικογενειών Ballan και Corneille θάφτηκαν κάτω από την εκκλησία του Canapville, μεταξύ των οποίων και ο Guillaume Ballan το 1663. Ωστόσο, αυτοί οι τάφοι χάθηκαν μετά την πυρκαγιά της εκκλησίας, στις 3 Ιουλίου 1925.

Αυτή η σύνδεση με τον Pierre και τη Marie Corneille καθιστά το αρχοντικό έναν τόπο μνήμης ταυτόχρονα λογοτεχνικό, οικογενειακό και ιστορικό.

Στους τοίχους του αρχοντικού έχουν εντοπιστεί γκράφιτι που απεικονίζουν πλοία, τα οποία ενίοτε αναγνωρίζονται ως γαλέρα ή μπρίκ του 17ου και 18ου αιώνα. Η γειτνίαση με τον ποταμό Touques και τον παλιό θαλάσσιο δρόμο που ένωνε το Pont-l’Évêque με το Honfleur υπενθυμίζει τη σημασία αυτής της ναυτικής διάστασης.

Κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου, μεταξύ 1756 και 1763, το αρχοντικό φαίνεται να χρησίμευσε επίσης ως καταφύγιο για στρατιώτες. Εισέρχονταν εκεί με τα άλογά τους, ιδίως στο σημερινό σαλόνι, γεγονός που θα είχε απαιτήσει την αντικατάσταση των πλακιδίων.

Ένα άλλο γκράφιτι, χαραγμένο στη σκάλα, απεικονίζει μια σκηνή εκτέλεσης. Θα μπορούσε να σχετίζεται με την εγγύτητα του κάστρου της Bonneville-sur-Touques, όπου οι καταδικασμένοι σε θάνατο περίμεναν τη μεταφορά τους προς το Pont-l’Évêque. Ο χαρακτήρας που βρίσκεται στα δεξιά θα μπορούσε να απεικονίζει έναν ιερέα που παρουσιάζει τον σταυρό.

Αναστήλωση και χαρακτηρισμός ως ιστορικό μνημείο

Η αναστήλωση του αρχοντικού ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960. Ο κ. Guérin, δικηγόρος στο Εφετείο της Ρουέν, και η σύζυγός του αγόρασαν το κτήμα τον Ιούλιο του 1961.

Στη συνέχεια, ξεκίνησαν σημαντικές εργασίες αποκατάστασης, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν με προσοχή μεταξύ 1965 και 1970 και αποτέλεσαν τις πρώτες μεγάλες πρωτοβουλίες για τη διατήρηση του κτιρίου.

Πρώτη χαρακτηρισμός: στις 13 Φεβρουαρίου 1975, μόνο οι προσόψεις, η στέγη, η σκάλα, το κιγκλίδωμα της και το δάπεδο από πυριτόλιθο καταχωρήθηκαν στον κατάλογο των Ιστορικών Μνημείων.

Πλήρης χαρακτηρισμός το 1995: η έπαυλη καταχωρήθηκε στο σύνολό της ως Ιστορικό Μνημείο. Η αναστήλωση επέτρεψε την αποκατάσταση της αρχικής όψης του κτιρίου, με σεβασμό στα παραδοσιακά υλικά.

Μετά το θάνατο του κ. και της κας Guérin, η κόρη τους Florine μετακόμισε στο αρχοντικό μαζί με τον σύζυγό της και τα παιδιά τους.
‍
Τα αγροτόσπιτα είχαν τότε ποικίλες χρήσεις, κυρίως γεωργικές ή οικιακές. Το αγροτόσπιτο 2 χρησίμευε ως φούρνος ψωμιού, ενώ το αγροτόσπιτο 4 χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση των εργαλείων του κηπουρού. Το αγροτόσπιτο 3 περιλάμβανε κρεβατοκάμαρες στον επάνω όροφο και έναν αχυρώνα στο ισόγειο.

Τα αγροτόσπιτα 6, 7 και 9 χρησίμευαν ως στάβλοι και αχυρώνες για τις ζωοτροφές και τον γεωργικό εξοπλισμό. Το αγροτόσπιτο 5, όπως και το αγροτόσπιτο 3, φιλοξενούσε οικογενειακά καταλύματα. Το εξοχικό 8 χρησιμοποιούνταν ως ζυθοποιείο για την παραγωγή μηλίτη, ενώ το εξοχικό 1 ήταν τότε εγκαταλελειμμένο.

Το αρχοντικό αποτελούσε τότε την κύρια κατοικία της οικογένειας.
Στη θέση της σημερινής πισίνας βρισκόταν παλαιότερα ένας εκτεταμένος λαχανόκηπος, ο οποίος συνέβαλε στην καθημερινή ζωή του κτήματος.